Je hoort het vaak genoeg. Er is quasi altijd wel iemand in je nabije kennissenkring die noodgedwongen de feestdagen moet doorbrengen in bed wegens ziekte. Ik kan het me niet écht herinneren op ogenblik van schrijven, maar sowieso zal ik in het verleden ook wel eens slachtoffer geweest zijn van het typische “ik-breng-de-feestdagen-in-bed-door” scenario.
Bij mij was het niet écht tijdens de feestdagen maar er eigenlijk vlak na. Jezelf op geen enkel mogelijke manier kunnen verwarmen, de koude rillingen die langs je rug dansen en het gezicht hebben van een zeemvel dat al enige tijd in de kast ligt. Yup, je bent ziek en als je single bent wordt je op die momenten nog ietsjes meer op de feiten gedrukt dat je dus effectief single bent.
Nu, ik zeg niet dat als je ziek bent je altijd een voordeel hebt als je een partner hebt. Zo heb ik een collega die een maandje geleden of iets dergelijks (doet er niet zo toe), ziek in bed lag. Toen ze terug was vroeg ik haar bij de koffiemachine of haar manlief haar (figuurlijk) in de watten had gelegd tijdens haar ziekte. De blik die ze me gaf sprak boekdelen. Ik ben dan wel geen groot lezer, maar die beeldspraak had ik vrij vlug begrepen. Manlief had er zich namelijk erg weinig van aangetrokken dat zijn partner ziek was. Wat meteen mijn naïeve beeld van the caring husband torpedeerde en ik dusdanig een illusie armer was..
Ik heb het ooit wel eens geschreven. Wanneer je single bent, en ook effectief alleen woont, kan je alleen maar in ruzie vallen met jezelf. Het leuke is dat je altijd als overwinnaar uit de bus zal komen. Als single is het daarentegen belangrijk dat je werkt aan een soort “self-providing-attitude”. Uiteindelijk sta je er als single letterlijke alleen voor. Ben je te lui om dagelijks de afwas te doen … ja dan heb je op een gegeven ogenblik een probleem. Vergeet je telkens opnieuw om wat te poetsen … ja dan heb je op een gegeven ogenblik een probleem. Ben je achteloos in het betalen van je rekeningen … ja … u raadt het … dan heb je op een gegeven ogenblik een probleem. En zo kan ik gerust nog een poosje doorgaan als je dit zou wensen.
Self providing is er niet enkel voor zorgen dat je brood in de kast hebt liggen of dat je rekeningen tijdig betaald zijn. Nee, je moet je ook wapenen voor de ogenblikken dat je ziek bent en je eventjes niet staat bent om je woonst te verlaten. Zo heb ik persoonlijk altijd “emergency food” in huis zodat ik toch zeker een weekje of 2 kan overleven, en heb ik een EHBZ (Eerst Hulp Bij Ziekte) plan. Ook zorg ik ervoor dat ik altijd ergens een telefoon ter beschikking heb … just in case. Ik ben namelijk nog zo een oude smurf die het voordeel ziet in een vaste lijn hebben. Vermoedelijk zou de modernere variant van mijzelf het anno 2026 niet meer in huis hebben, maar ach ik ben nog van de vorige eeuw.
Ook moet je er rekening mee houden dat als je effectief ziek bent je er werkelijk alleen voor staat, …of ligt… in mijn geval. Toegegeven, plezant is dat niet. Zoals ik al schreef heb ik in de loop der tijd wel een goede “self-providing-attitude” ontwikkelt, maar neemt dit niet weg dat een algemeen gevoel van weemoed met bijhorend apatisch zelfbeklag de kop zou durven opsteken. De optimist zou claimen dat er in dit scenario geen verschil zit tussen een single als een persoon met een partner heeft die er weinig om geeft. Dit is zeker wel zo, maar op zulke momenten heb je er natuurlijk bitter weinig aan en voel je als mens wat je voelt.
Enfin, dit gezegd zijnde … ik ben weer beter! Hooray! 🙂
De beste wensen voor 2026 van mij voor jou!
Bron afbeelding: Pexels / Cottonbro Studio