Terugblik 2025

Toen ik nog iets jonger en veel naïever was, had het ganse gebeuren van een nieuw jaar iets magisch. Het was een reset van de teller, het begin van de zogenaamde propere lei en je kon de goede voornemens dat je vol goede moed en intenties had gemaakt verbreken. Laten we eerlijk zijn, goede voornemens hebben geen lang leven.

Naarmate ik ouder werd veranderde deze filosofie langzaamaan naar de “het-is-een-dag-gelijk-een-ander-denkzwije.” Dit klinkt misschien een beetje pessimistisch, maar laat ik het er vooral op houden dat het een realistische opvatting van het gebeuren is. Zo is het effectief ook, een dag gelijk een ander. Geen drama maar pure realiteit. Datums onder de noemer van maanden en jaren zijn ook maar labels uitgevonden door de mens om toch een beetje grip op het concept tijd te hebben. Het nummertje zelf stelt namelijk voor moeder natuur niets voor.

Onlangs was ik in een brasserie te velde en ik zat er alleen. Het was nog relatief vroeg in de avond toen ik er was, dus zo gek was het dus niet dat ik er alleen zat. Ik vond het trouwens niet erg hoor, dat ik er alleen zat. Ik wou namelijk écht puur op mijn gemakje een biertje drinken om de lange werkweek wat achter me te laten. Dat heb ik trouwens dit jaar wel vaker gedaan, het “op de ruttel” binnen gaan in plekken waar ik nog nooit eerder of toch een heel lange tijd niet ben geweest.

Voor ik vertrok hadden zowel de eigenares en haar assistente mij toevertrouwd dat ze blij gingen zijn als al die poeha van kerst en oudejaar voorbij was. Alhoewel het thema brandend actueel was tijdens de Warmste Week van het jaar ervoor, en menig “artiest” er hun bankrekening mee heeft aangevuld, is een groot deel van de bevolking anno 2025 het nog altijd. De rode draad van het gesprek naar mij toe was namelijk eenzaamheid.

Nu, ik ging op basis van de titel van dit schrijfsel, een terugblikje geven over het jaar 2025. Heeft eenzaamheid er dan iets mee te maken? In eerste instantie wel, maar dan meer in de positieve uitkomst van het woord. Toen mijn beide ouders net overleden waren, nu toch bijna 4 jaar terug, was ik verschrikkelijk eenzaam. Alleen leren omgaan met je verdriet, het leven na de feiten leren accepteren en opnieuw leren appreciëren. Ik schreef heel veel op deze blog als een soort zelf opgelegde therapie, maar ik merkte dat ik dit niet alleen kon verwerken. Het jaar 2025 was het eerste jaar, na de feiten dus, dat ik zonder begeleiding het leven weer ging aankijken. Ik had het leven weliswaar aangekeken, maar het was enkel maar de ene zijde van de medaille die ik een aanblik destijds gunde.

Was dit eenvoudig? Ik kan je vertellen dat dit niet zo eenvoudig was als ik het nu schrijf. Voor de buitenwereld was het al langer een afgesloten en vergeten hoofdstuk, maar voor mij was dit zeker nog niet het geval. Ik heb enorm veel geleerd over mijzelf en over anderen en ik mag toch wel stellen dat ik nog meer met beide voeten op de grond sta en dat de naïviteit dat ik ooit had verdwenen is. Sowieso heb ik altijd last gehad van een zogenaamd “down-to-earth-syndroom” overgoten met een sausje van droge humor.

Je hebt geen idee hoe vaak ik naar de zee gereden ben om er te wandelen langs het strand. Het eenvoudige leven van kijken naar de meeuwen die met hun pootjes over het strand rennen en die dan rakelings over de golven zwevend vluchten omdat jij komt aangewaggeld. Het ruisen van de golven en een half opgegeten krab ontdekken tussen een dozijn kwallen die waren aangespoeld. Het zitten op een terras (met een biertje) aan den dijk en mensen die je aanspreken om te praten over niemendalletjes. De lokale horeca die je begint te herkennen omdat je dus erg vaak op dezelfde plek aanwezig bent. Dit heb ik allemaal alleen gedaan en ervaren. Het rare van het verhaal is, dat ik me nooit, of althans toch bijna nooit, eenzaam heb gevoeld. In de klassieke psychologie is er een verschil tussen “eenzaamheid” en “alleen zijn”. Ja, ik ben héél vaak alleen … maar ik voel me minder vaak écht eenzaam. Snap je?

Ik voelde voor mij persoonlijk dat het beter met me ging toen ik plannen begon te maken om mijn appartement wat op te smukken. Een mooi behang, het laten verven van het plafond en het algemeen aankleden van je woonst. Het klinkt misschien allemaal wat banaal en theatraal, maar zo was het ook wel. Ik heb het recht om dit te doen, alhoewel ik er mij voorheen wel schuldig heb over gevoeld. Het besef van … “ik ben hier nog, dus waarom zou ik mijzelf geen comfort mogen gunnen”. Het is misschien moeilijk om dit meteen te vatten, maar neem maar van me aan dat dit zo was. Het is niet omdat je alleen bent, dat je niet mag genieten van iets lekkers in een brasserie. Het is niet omdat je alleen bent, dat je jezelf en je woning moet gaan verwaarlozen. Wat koop je daarover?

Vaak komt het op in mijn gedachten dat de tijd enorm vlug gaat. Ik kom 46 jaar volgend jaar, en soms kan ik het niet zo goed geloven. Nog een kleine 4 jaar en ik ben een halve eeuw oud. Wie had dit ooit kunnen denken. Onlangs droomde ik dat ik een proefwerk moest maken op de middelbare school. De droom was zodanig écht dat ik het in mijn droom ook écht geloofde. Ik kwam wakker en kwam tot het besef dat de feiten 30 jaar geleden waren en dat de leraar in kwestie niet meer lijfelijke aanwezig was op onze planeet. Geen idee waarom ik dit gedroomd heb hoor.

Het jaar 2025 was voor mij een jaar van verandering. Het leren afsluiten van, het leren accepteren en opnieuw leren leven. Dit lukt met niet altijd, en dat zeg ik eerlijk. Maar het is in ieder geval totaal anders dan de jaren ervoor.

Ik wil iedereen die de moeite doet mijn blogje te volgen hartelijk bedanken en ik wil iedereen eveneens het beste toewensen voor het komende jaar. Laat die goede voornemens maar achterwege, en omarm het geluk als het voor je staat.

Een goed eindejaar!

John

---

Bron afbeelding: een foto door mijzelf genomen tijdens één van mijn vele wandelingen aan de zee.