“De tijd gaat snel …

… gebruik hem wel!”. Een klassiek spreekwoord waar ik onlangs aan moest denken en wat meteen een trigger voor inspiratie was voor een schrijfsel op mijn bescheiden blog.

Geen idee hoe jij er over denkt hoor, maar ik heb de indruk dat de tijd bijzonder snel gaat. Telkens ik me realiseer dat het weekend is, knipper ik eens met mijn ogen en is het weer maandag. Voor ik het eigenlijk goed besef constateer ik dat we woensdag zijn en borrelt het gevoel dat het alweer bijna weekend is bij me op. Het is verbazend dat het jaar 2026 op ogenblik van schrijven bijna haar 3de maand in gaat. Men zegt wel eens naarmate je ouder wordt, de tijd effectief sneller lijkt te gaan. Toen ik in het leven nog bekend stond als een schoolganger, dan ging de tijd namelijk véél trager. Het aftellen naar het weekend bleef maar duren destijds. In ieder geval, een seconde blijft een seconde, een minuut blijft een minuut … en zo kan ik nog een uur doorgaan.

Niet dat ik wil meteen negatief wil doen met dit schrijfsel, maar ik heb niet de indruk dat 2026 een fantastisch jaar zal worden. De wereld barst langs alle kanten en de maatschappij is grandioos verziekt. Het leven wordt duurder, we moeten werken tot we doodvallen en dan nog zal men altijd de hete aardappel in onze mond duwen en ons berispen. Als ik de nieuwsberichten durf te bekijken en/of lezen, dan lijkt het wel dat er weinig positiefs te melden valt. Nieuwsberichten over de fratsen en uitspraken van bekende (wat is bekend natuurlijk) inheemse egotrippers die men wekelijks wel een artikel gunt als sidedish schenken me ook bijzonder weinig euforie moet ik zeggen. Maar goed … that’s me.

Het spreekwoord waarmee ik dit schrijfsel op gang heb getrokken vermeldt de woorden “gebruik hem wel”. Dat ben ik eerlijk gezegd wel van plan. Ik heb geen bevoegdheid noch ambitie eerlijk gezegd om maatschappelijke wereldproblemen op te lossen. Waarom zou ik dat ook? Ik ben niet de vermenselijking van een Griekse mythe dat alle zonden van de wereld op zijn schouders moet gaan dragen.

Dit jaar ga ik de plannen met mijn appartement voltooien en ben ik van plan zoveel mogelijk van het leven te genieten door te doen wat ik graag doe in de mate van het mogelijke. Stijn Meuris zei het ooit in een interview: “zoek de miserie niet op, de miserie vindt jou wel” en een Braziliaanse metal zanger schreeuwde destijds: “what comes around comes around” .

Ik stond op een hak en ik spring op een tak. Onlangs las ik ook dat héél wat mensen heimwee hebben naar het jaar 2016, exact 10 jaar geleden dus. Ik vroeg me af waarom dat was en ik liet me informeren dat 2016 het laatste jaar was dat het Internet nog “onschuldig” was. Voor mij was 2016 om bepaalde redenen geen schitterend jaar, dus heimwee heb ik er niet naar. Niet dat ik de zeepbel van mensen wil doorbreken, maar het Internet is al van het prille begin een broeihaard geweest van ongein. Onschuldig is het Internet nooit geweest terwijl initieel het concept en de werking ervan fantastisch is. Zoals altijd moet de mens altijd alles om zeep helpen, want zo zal het ook met A.I. gebeuren. Ik zat op mijn tak… maar ik wil weer naar mijn hak.

De tijd gaat snel inderdaad … want het is quasi exact een jaar geleden dat het ouderlijke huis finaal uit mijn leven verdween bedenk ik me ook net. Ik voel bij mijzelf dat ik weer begin te leven en dat ik niettegenstaande ik geen ambitie koester om maatschappelijke problemen op te lossen of wakker wil liggen van inheemse narcisten, de tijd goed wil gebruiken. Draai en keer het hoe je het wilt … de tijd gaat snel.

---

Bron afbeelding: Pexels – byMalens