Een poosje geleden was ik aan het wandelen in de stad en kruiste ik een moeder met haar dochter. De dochter, vermoedelijk een jaar of 16, had zoals ik steeds vaker opmerk een koptelefoon op het hoofd en had een wezenloze starre blik. Wat heeft deze observatie te maken met de schrijfsel dat ik nu aan je aanbied? Eigenlijk niets. Ik wou het gewoon even schrijven en de kans is vrij groot dat ik op basis van dit soort observaties een volledig schrijfsel zal wijden.
Nee, ik wil het even hebben over 3 mensen die ik de laatste paar maanden heb gesproken. Deze mensen hebben niets, maar dan werkelijk niets met elkaar te maken, maar het concept van schrijven borrelde op in mijn gedachten.
- Gesprek 1: Het nonnetje
Ze zijn met uitsterven bedreigd. Naar wat ik vernomen had tijdens mijn eerste gesprek is het aantal vrouwen die kiest voor een huwelijk met Jezus Christus extreem laag anno 2026. Laten we eerlijk zijn, de tijden zijn verandert. De moderne mens is niet meer (goed)gelovig en vrouwen worden niet meer gedwongen om een carrière als nonnetje aan te gaan van thuis uit. Ik vertel geen leugens want dit soort zaken waren effectief het geval in vroegere tijden.
Dagelijks ging het 84 jarige nonnetje waar ik mijn eerste gesprek mee gestart had naar de kerk en verzamelde ze de lege cylinders van uitgedoofde Noveenkaarsen. Wekelijks had ze wel 15 PMD zakken vertrouwde ze me toe, nadat ik haar een half uur daarvoor nog had zien bidden met de Paternoster rond de de handen. Met een bedrukt gezicht waarbij ze verraadde dat ze in zware focus-modus zich spiritueel verdiepte en telkens hetzelfde antwoordde op de “loop” van het bandje dat in de kerk aan het afspelen was.
Als je me een beetje kent, dan zal je weten dat ik niet bepaald erg gelovig ben. Er zijn talloze argumenten dat ik kan aanhalen om mijn gelijk te halen. Maar, ik heb geleerd dat elk mens recht heeft op zijn of haar overtuiging.
Het deed me denken.
- Gesprek 2: De eenzame dame met de keffer
Het gebeurt niet altijd hoor, maar als ik ergens ga slenteren is de kans groot dat er iemand een babbeltje met mij begint. Zo had ik het een tijdje geleden voor dat er tijdens een slenter-sessie een dame met een keffer tegen mij begon te keuvelen. Nu, een keffer is misschien niet de correcte uitdrukking van het vierpotige mormel dat naast haar liep. Het hondje koesterde geen ambitie om te blaffen ter kennismaking en gaf mij het vermoeden dat het elk ogenblik door zijn 4 pootjes kon zakken. Toegegeven, het was vrij warm die dag en zowel de dame als ikzelf hadden zweetdruppels op het voorhoofd. Een hond kan niet zweten moet je weten, dus het enige wat het kon doen was zijn tong over het voetpad slepen.
Babbeltjes die over alles en niets gaan zijn eigenlijk de meest zalige babbels dat je kan hebben. Niet iedereen staat er voor open, maar blijkbaar heb ik een aura dat mensen aantrekt om tegen me te babbelen. Ikzelf had er eigenlijk niet veel zin in die dag, maar ik kan het nooit over mijn hart krijgen om mensen die een conversatie willen aanknopen te negeren. In geuren en kleuren vertelde ze over haar leven en bleek dat haar hondje haar enige vorm van compagnie was. Elke dag ging ze met hem gaan wandelen in de hoop een babbeltje te hebben met iemand. Zelden kreeg ze bezoek en financieel had ze ook niet zo erg breed.
Het deed me denken.
- Gesprek 3: Miss Adventurous
John moet af en toe naar de huisdokter voor een medisch voorschrift. Het is voor veel mensen een geweten waarheid dat wanneer je boven de 40 bent je vaker kwaaltjes begint te krijgen die je als 20 jarige niet had. Ik behoor tot de ruime groep mensen die teveel cholesterol heeft en ik heb dit ondanks de familiale aanleg volledig aan mijzelf te danken. *Applaus!*
De jonge dame ging links van me zitten in de wachtkamer met gekruiste benen en kletste de zool van haar teenslipper tegen haar hiel. Haar bruine haren in een enkele handbeweging achter haar oren gepositioneerd en tikkend op de smartphone. Het is de tweede keer dat ik zoiets schrijf, maar vermoedelijk moet ze 18 of 19 jaar geweest zijn.
Het was warm in de wachtzaal, heel warm zelfs, en er stond geen enkel raampje open. Het zweet liep traag langs mijn rug en bij de jongedame in kwestie was geen ml van het spul te bespeuren. Er is een reden waarom ik cholesterol pillen moet slikken, en waarom ik op dit eigenste ogenblik bezig ben om gewicht te verliezen.
Hoe de conversatie tussen ons tot stand is gekomen weet ik écht niet meer. Waarschijnlijk via een ludieke opmerking die bij mij enkel maar werkt in de wachtzaal van de huisdokter. Een blik van de smartphone weg met een glimlach en het besef dat het lieve kind mijn dochter had kunnen zijn.
De jongedame in kwestie kwam voor een inenting want ze ging tijdens de zomermaanden op avontuurlijke reis in één of ander Scandinavisch land. Kajakken en slapen in een tent in de wildernis. Je eigen forellen vangen en slachten en hopen dat je geef vergiftiging oploopt. Dat was in grote lijnen zo wat het plan. Het deed me even denken aan die film “Along Came Polly” , waarin de rol van “risk-management-freak” ongetwijfeld aan mij zou worden toevertrouwd.
Zij was de derde wildvreemde persoon waartegen ik in een relatief korte periode tegen had gepraat. Iemand die totaal afweek van de vorige twee, en iemand die ook totaal afweek van hoe ik soms ik het leven sta.
Het deed me denken.
Bron afbeelding: Pexels / Harsh