Recent was ik aan het browsen op het aanbod van koopfilms op Apple TV en stootte ik op de film “Heretic” uit 2024. Nadat ik de trailer, het voorproefje dus, had bekeken besloot ik de film toe te voegen aan mijn online filmcollectie. Nu dat ik de film al een paar keer heb bekeken vond ik het wel eens leuk een review te schrijven. In de beginjaren van mijn blog deed ik dit wel vaker, maar om de één of andere reden is dit wat op de achtergrond geraakt. Qua genre kreeg het verhaal het label horror mee, maar na het bekijken van de film had ik eerder de neiging het als psychologische horror te accepteren. In ieder geval … mijn review.
- Beknopte samenvatting
Zuster Paxton en zuster Barnes, beiden missionarissen, bellen aan bij meneer Reed om hem te bekeren tot het Mormoonse geloof. De beide dames zijn diepgelovig en willen zoveel mogelijk mensen bekeren naar hun geloofsovertuiging door middel van huisbezoeken. Mr. Reed profileert zich als een charmant beleefd (typische Brits) persoon met een excuserende glimlach en nodigt beide dames binnen in zijn huis om het gesprek te voeren.
Al gauw blijkt echter dat Mr. Reed bijzonder veel over het geloof en religies afweet. Quasi meteen stelt hij de missionarissen doordringende/confronterende vragen en belanden ze in een psychologisch kat- en muis spel. De ultieme vraag is namelijk … wat is het échte ware geloof?
- Waarom vind ik deze film leuk?
Als je mijn blog een beetje volgt, dan zal je hoogstwaarschijnlijk aanvoelen dat ik een aparte visie heb over alles wat met geloof en religie te maken heeft. Al vrij vroeg in mijn leven had ik door dat veel dingen die ik op school moest leren op dat niveau, in mijn denkwijze althans, onwaarheden waren. Je zou me dus gerust een “heretic” kunnen noemen en ik zou die benaming accepteren. Geen paniek, ik ga mijn denkwijze over dit onderwerp niet uit de doeken doen hoor. Laat ik het er op nahouden dat ieder van ons vrij is om te geloven. Maar die onwaarheden, daar gaat de film in essentie over. “Belief versus disbelief”.
Ik ben nooit écht een fan van Hugh Grant geweest die in deze prent de rol van Mr. Reed op zich neemt. In de rol van psychopatische antagonist, vind ik hem … goddelijk. Een bewuste woordspeling John? In het kader van de filmsfeer kon ik het niet laten inderdaad! De algemene cast is zeer beperkt, aangezien de film zich afspeelt in het huis van Mr. Reed. Chloe East (zuster Paxton) en Sophie Thatcher (zuster Barnes) waren me voorheen niet bekend, maar heb ik via deze film leren kennen dankzij hun sterke acteerprestaties.
Het verhaal draait volledig rond de Heretic en je kan gerust stellen dat het een soort monoloog is van een persoon die vanuit zijn egocentrische overtuiging zijn gelijk wil halen. De film is daarom volgens mij niet meteen geschikt voor iedereen, omdat het mogelijks wat als langdradig of prekerig kan overkomen. Aangezien ik mijzelf dus ook wel een beetje als een heretic zie, een persoon dus die zich bewust op bepaalde niveaus wat afzet van wat cultureel geaccepteerd is, viel de film mij quasi meteen in de smaak.
Doch, het is niet omdat je een heretic bent, dat je daarom psychologisch gestoord bent. De film evolueert helaas wel op een gegeven ogenblik die richting uit en dat is een beetje jammer. De film zit volgens mij doorgaans slim in elkaar, het biedt stof tot nadenken, maar het einde is naar mijn gevoel te afwijkend van wat ik tijdens de film zelf aantrekkelijk vond.
Mijn persoonlijke quotering voor de film? … Toch wel een 8/10!